بگوى اى پيغمبر ! آنان كه در گمراهى مىباشند ، خداى رحمان به آنها مهلت مىدهد و مدارا مىفرمايد . » و روايت كرده است عبد الرحمن بن حجاج كه در حضرت ابى عبد الله - عليه السلام - ذكر بلا شد ، و آنچه خداى عز و جل ايمانيان را به آن اختصاص بخشيده است ، فرمود : « سئل رسول الله صلى الله عليه و آله من اشدّ الناس بلاء في الدنيا فقال النبيون ثم الأمثل فالامثل و يبتلى المؤمن بعد ذلك على قدر ايمانه و حسن اعماله فمن صح ايمانه و حسن عمله اشتد بلائه ، و من سخف ايمانه ، و ضعف عمله قلّ بلائه . » « 1 » : « از پيغمبر خداى - صلى الله عليه و آله - سؤال شد كه بلا بر كدام طبقه از مردم در دنيا سخت‌تر است ؟ فرمود : انبيا در خور درجاتى كه داشته‌اند و پس از انبيا ، مؤمن به قدر ايمان و نيكى اعمال خود مبتلا مىشود . پس آنكه ايمان صحيح و عمل نيك دارد ، بلاى او سخت خواهد بود و آنكه ايمانش خرد و ضعيف است ، بلاى او اندك مىباشد . » و روايت كرده است زيد شحام از حضرت ابى عبد الله - عليه السلام - كه فرمود : « ان عظيم الاجر مع عظيم البلاء ، و ما احب الله عز و جل قوما الا ابتلاهم . » « 2 » : « به درستى كه بزرگى اجر با بزرگى بلا است و خداى عز و جل قومى را دوست نمىدارد جز آنكه آنها را گرفتار بلا مىفرمايد . » و اين سه شعر در اين مورد از طبع مترجم بر قلم مىگذارد : اى بلاى تو ز نعمت خوبتر * نعمتت نيز از بلا محبوبتر شكر نعمت را زبان ما ز توست * در بلاها هم توان ما ز توست بر سر ما آنچه راندستى قضا * هم بر آن بخشايمان يا رب رضا و از ابى بصير ، از حضرت ابى عبد الله - عليه السلام - است كه فرمود : « ان لله عز و جل عبادا في الارض من خالص عباده ، ما ينزل من السماء تحفة الى الأرض الا صرفها عنهم الى غيرهم و لا بلية الا صرفها اليهم . » « 3 » : « به درستى كه خداى تعالى را در زمين بندگانى است كه از بندگان خاصه‌اش ، كه فرود نمىآيد از آسمان هديه‌اى جز آنكه از آنها منصرف به غيرشان مىدارد ، و نه بليه‌اى جز آنكه منصرف به سوىشان مىفرمايد . »

--> ( 1 ) كافى 2 : 196 . ( 2 ) همان ، 2 : 196 . ( 3 ) همان 2 : 196 ؛ تنبيه الخواطر 2 : 204 ؛ التمحيص : 35 .